Një komb, një zemër, një flamur

Një tokë, një gjak, një gjuhë, një emër,
kjo është vula jonë mbi dhe.
Na kanë lanë me plagë në trup,
po jo pa zjarr, jo pa fe.
Nga bjeshka e deri te deti,
nga guri i vjetër te fëmija i ri,
rrin e gjallë e njëjta thirrje:
mos e lsho kurrë Shqipëri.

Kur na mbledh kujtimi i tokës,
dridhet nata, çahet terri.
Nuk ka forcë që e shuan
zjarrin që e mban ky brez i nderit.

Një komb, një zemër, një flamur,
një betim që s’bëhet pluhur.
Një za ngrihet deri n’qiell,
si rrufe, si zjarr, si diell.
Një komb, një emër, një histori,
një tokë që flet shqipëri.
Le ta marrë vesh bota mbarë,
s’ka dy rrënjë për shqiptarë.

Nuk na mbajti veç kënga,
na mbajti besa në stuhi.
Na mbajti nana te pragu,
na mbajti gjuha në mërgim.
Kur na shanin, ne u rritëm.
Kur na shkelën, ne u bamë gur.
Kur na ndanë me vija t’rrema,
ne u betuem mbi flamur.

Kur na mbledh kujtimi i gjakut,
nuk ka natë që s’bëhet dritë.
Se ky popull nuk përkulet,
veç forcohet ditë për ditë.

Një komb, një zemër, një flamur,
një betim që s’bëhet pluhur.
Një za ngrihet deri n’qiell,
si rrufe, si zjarr, si diell.
Një komb, një emër, një histori,
një tokë që flet shqipëri.
Le ta marrë vesh bota mbarë,
s’ka dy rrënjë për shqiptarë.

Ruaje emrin.
Ruaje gjuhën.
Ruaje plagën.
Ruaje udhën.
Se prej varrit t’të parëve tanë
del një fjalë si kushtrim:
mos u humbni, mos u shisni,
se ju pret ky vend i shenjtë.

Një komb, një zemër, një flamur,
një betim që s’bëhet pluhur.
Një za ngrihet deri n’qiell,
si rrufe, si zjarr, si diell.
Një komb, një emër, një histori,
një tokë që flet shqipëri.
Le ta marrë vesh bota mbarë,
s’ka dy rrënjë për shqiptarë.
S’ka dy rrënjë për shqiptarë.