Tokë e betuar

Kjo tokë s’asht veç dhe e gur,
asht amanet prej brezit t’parë.
Nën kët’ qiell u rritëm burra,
me nji flamur, me nji zjarr.
Na i prenë udhët, na i vunë gardhet,
na lanë plagë në trup e n’gji,
po sa herë që fryn kjo erë,
çohet prapë kjo shqiptari.

Se nuk vdes zani i gjakut,
nuk shuhet fjala në stuhi.
Kur thërret toka e të parëve,
ngrihet kombi si vetëtimë.

Tokë e betuar, tokë shqiptare,
mbi ty rreh zemra jonë e parë.
Tokë e nanës, tokë e varrit,
tokë e burrit dhe e zjarrit.
Le ta dijë çdo anë e dheut,
nuk ka forcë që na shkul.
Sa t’ketë shqipe mbi këto male,
ky flamur nuk ka me u ulë.

Kam ndëgjue lahutën e vjetër,
kam pa lisat me qëndrue.
Kam pa nana me sy kah rruga,
kam pa djelm me u betue.
Ky atdhe nuk mbahet me fjalë
që i merr era nëpër natë,
po me besë, me shpirt, me gjuhë,
me nji zemër që s’bëhet baltë.

Se nuk vdes zani i gjakut,
nuk përkulet ky trung kurrë.
Kur thërret toka e të parëve,
hapet shqipja mbi flamur.

Tokë e betuar, tokë shqiptare,
mbi ty rreh zemra jonë e parë.
Tokë e nanës, tokë e varrit,
tokë e burrit dhe e zjarrit.
Le ta dijë çdo anë e dheut,
nuk ka forcë që na shkul.
Sa t’ketë shqipe mbi këto male,
ky flamur nuk ka me u ulë.

Mos na e ndani emrin tonë,
mos na e ndani gjakun n’dysh.
Se ky popull kur çohet n’kambë,
e ban natën dritë me grusht.
Prej kufijve të rremë e t’ftohtë
deri n’zemër t’kësaj historie,
rri nji fjalë si gur i rëndë:
jemi t’gjallë për Shqipërinë.

Tokë e betuar, tokë shqiptare,
mbi ty rreh zemra jonë e parë.
Tokë e nanës, tokë e varrit,
tokë e burrit dhe e zjarrit.
Le ta dijë çdo anë e dheut,
nuk ka forcë që na shkul.
Sa t’ketë shqipe mbi këto male,
ky flamur nuk ka me u ulë.
Ky flamur nuk ka me u ulë.