Flamur mbi ne

Prej kësaj toke jemi ngrit,
me gur në dorë, me zjarr në gji.
Na ka rritë nji nanë e vjetër,
me mall, me plagë, me trimëri.
Na i kanë nda rrugët me hekur,
na i kanë mbyllë fjalët me frikë,
po s’ka kufi që mban përjetë
një popull që s’di me u fikë.

Kur thërret dheu i të parëve,
nuk rri i heshtun asnji gjak.
Ngrehet fjala si ortek mali,
hapet shqipja krah për krah.

Flamur mbi ne, mbi gur e varr,
mbi çdo plagë, mbi çdo shqiptar.
Le ta dijë toka mbarë,
ky është vendi ynë i parë.
Flamur mbi ne, kuq e zi,
si betim për liri.
Sa të ketë zemra rrahje,
s’ka kush na thyen Shqipëri.

Kemi ecë nëpër shekuj t’egër,
me emrin tonë nën dhembje t’randë.
Po nuk u shuem, jo, kurrë nuk u trembëm,
se gjaku ynë s’është ujë në anë.
Në çdo prag ku rrin një nanë,
në çdo sofër ku digjet dru,
rrin një fjalë që s’vdes prej kohësh:
kjo tokë një ditë ka me u bashku.

Kur thërret dheu i të parëve,
nuk rri i heshtun asnji burrë.
Zani ngrihet prej themeleve,
si vetëtimë mbi flamur.

Flamur mbi ne, mbi gur e varr,
mbi çdo plagë, mbi çdo shqiptar.
Le ta dijë toka mbarë,
ky është vendi ynë i parë.
Flamur mbi ne, kuq e zi,
si betim për liri.
Sa të ketë zemra rrahje,
s’ka kush na thyen Shqipëri.

Mos na folni për harresë,
se na ruen toka me besë.
Mos na ndani emrin tonë,
se ky gjak nuk bëhet shkronjë.
Ne jemi zani i kësaj ane,
jemi shqipe, jem’ furtunë.
Kur çohet kombi në kambë,
nuk e ndal më asnji dhunë.

Flamur mbi ne, mbi gur e varr,
mbi çdo plagë, mbi çdo shqiptar.
Le ta dijë toka mbarë,
ky është vendi ynë i parë.
Flamur mbi ne, kuq e zi,
si betim për liri.
Sa të ketë zemra rrahje,
s’ka kush na thyen Shqipëri.
S’ka kush na thyen Shqipëri.