Gjak që s’e njeh hartën

[Verse 1]
U zgjuam herët n’nji tokë t’vjetër,
me diell që s’pyet për vija n’letër,
na thanë: “Këtu mbaron historia”,
po gjaku s’e njeh gjeografinë.
Në çdo shtëpi ka nji rrëfim,
nji emër që s’u tha me za,
rrugë që çojnë larg prej vedit,
po zemra s’di me u nda.
[Pre-Chorus]
Na mësuan me u përkulë ngadalë,
me prit se koha i rregullon,
po toka s’pret, e fjala s’fle,
kur nji popull harron kush asht sot.
[Chorus]
Jemi nji popull, ma shumë se nji kufij,
ma shumë se harta, ma shumë se fjalë,
jemi kujtesë që s’ka ra n’gjumë,
edhe kur na thanë: “Mjaft ma.”
Jemi nji popull, s’kemi tjetër emër,
as tjetër rrugë veç me qëndru n’kambë,
s’ka me na ardhë e nesërmja dhuratë,
nëse sot s’e mbajmë veten gjallë.
[Verse 2]
Ka vëllazën që flasin n’heshtje,
jo pse s’dinë, po pse s’i lanë,
ka fëmijë që mësuan kufijtë
para se mësuan me andrru.
Na lanë copë-copë n’tryeza t’ftohta,
me buzëqeshje e firma t’pastra,
po shtëpia kur mbetet e ndame,
plagët s’i mbyll as koha e gjatë.
[Pre-Chorus]
S’po kërkojmë me marrë t’huejën,
as me shkelë n’derë t’askujt,
veç me qenë ata që jemi,
pa u kërku falje për gjakun tonë.
[Chorus]
Jemi nji popull, ma shumë se nji kufij,
ma shumë se frika që na kanë msu,
jemi zë që s’u shue kurrë,
edhe kur heshtja u quajt ligj këtu.
Jemi nji popull, s’na mban peng pritja,
as fjala “nesër” pa fytyrë,
nëse s’qëndrojmë sot si burra,
s’ka me na njohë askush nesër mirë.
[Bridge]
Ka forca që s’duan emër,
jetojnë veç prej lodhjes sonë,
ushqehen me durim t’tepërt,
me popuj që harrojnë kush janë.
Po ndryshimi s’vjen prej qiellit,
as prej fjalëve n’gazetë,
vjen kur secili mban barrën,
pa prit kush tjetër me e mbajtë për ne.
[Final Chorus]
Jemi nji popull, ma shumë se nji kufij,
ma shumë se nji shekull i padrejtë,
jemi rrugë që s’është mbyllë ende,
derisa kjo gjuhë merr frymë vetë.
Jemi nji popull, jo kangë e vjetër,
po zë që s’ka me u shue kurrë,
nëse s’qëndrojmë sot për veten tonë,
askush s’ka me na e ba këtë punë.