Ku ishte KFOR-i? (Nata e Tmerrit – Mitrovicë)

Me tre e katër shkurt, n’ vitin dy mijë,
KFORi hesht— Mitrovica rrin n’ zi.
ne urë t’ Ibrit u pre qyteti — e ra hije e gjatë.

Me tre e katër shkurt, dy mijë u ba,
gjashtë muej mas lufte — “paqe” n’ gojë e ka,
n’ veri t’ Mitrovicës u hap nji natë e zezë,
nata ra si gur n’ shpinë — e s’u ba kurr shpresë.

Dhjetë civilë shqiptarë i prenë pa mshirë,
gra, fëmij’ e pleq — n’ prag t’ shpisë, n’ gjak t’ lirë,
me bomba e me thika, me urrejtje pa fre,
e bota veç shikojke… e s’tha asnji fjalë “ndal” atëherë.

Luani trembëdhjetë vjeç, n’ sy t’ natës u rrit,
nanën Sebiha ia vranë — e zemra s’i u qit,
prej asaj dite drejtësia s’erdh kurr n’ derë,
Mitrovica mban mend — e mban plagën përherë.

Thojshin “lufta mbaroi”, po kush e pa paqen?
Kur dhjetë ranë n’ prag, e askush s’e ndali flakën.

Ku ishte KFOR-i atë natë?
Ku ishte UNMIK-u atë natë?
Lufta mbaroi — kështu thatë…
po pse u derdh gjak n’ prag?
Pse i latë me na djeg shpitë?
Pse i latë me na marrë trojet?
Pse s’u kthyem kurr n’ shtëpi?
A kështu quhet paqja n’ botë?

Rreth dymbëdhjetë mijë shqiptarë i nxorën jashtë,
përtej urës së Ibrit t’ ftohtë, n’ rrugë t’ thatë,
me çanta n’ dorë, me fëmij’ n’ gji,
me çelësa pa dyer — e me sy t’ nji nane n’ shi.

Shpitë u dogjën, e tymi u ngrit përpjetë,
pronat u uzurpuan nga shkijet — e u mshel jeta n’ jetë,
fëmij’t u rritën me plagë, n’ qytetin e vet,
po pa qytetin e vet — veç me mall e me dert.

Sot veriu ka ma pak se tetë mijë banorë,
Zveçani mezi numëron tre mijë frymë n’ dorë,
atë natë u dëbuan dymbëdhjetë mijë shqiptar — mos harro,
ma shumë se gjysma e qytetit sot — e kurr s’na lanë me u kthy prapë, jo.

E Luanit i ranë n’ shpinë edhe vitet e randa,
me frikë, me pritje, me derë t’ mshelun mbrenda,
dhe n’ dy mijë e tetë u detyru me shitë,
se kthimi u la n’ letër… jo n’ jetë, jo n’ dritë.

Emnat dihen, rrugët dihen, kush e pat dorën — dihet,
Shkijet në shtepitë e shqiptarve, dhe beogradi buzqesh,
KFORI dhe BEja heshtin, dhe drejtësia hesht,
po njëzet e gjashtë vjet kalun… e dënim s’ka, e drejtësí s’shitet.

Ku ishte KFOR-i atë natë?
Ku ishte UNMIK-u atë natë?
Lufta mbaroi — kështu thatë…
po pse u derdh gjak n’ prag?
Pse i latë me na djeg shpitë?
Pse i latë me na marrë trojet?
Pse s’u kthyem kurr n’ shtëpi?
A kështu quhet paqja n’ botë?

Ura s’ishte veç beton — ishte “ndal” mbi emnin tonë,
nji anë n’ flakë, tjetra n’ heshtje — e bota n’ ekran e n’ telefon.
Helmeta, makina, sirena… po dorë s’u zgjat,
kur dhjetë u prenë n’ banesë — e dymbëdhjetë mijë shqiptar u lanë në baltë.

E pyesim sot, n’ këngë e n’ za,
kush e dha lejen me na zhdukë pa gjyq, pa ligj, pa fjalë?
Ku ishte KFOR-i?
Ku ishte UNMIK-u?
Dymbëdhjetë mijë emna shqiptar — s’i mbyt as harresa, as frika.
Mitrovica nuk ndahet — Mitrovica e mban mend,
deri sa t’ kthehet e drejta… e shqiptar hapet prapë vend.