Malësia e Madhe

[Verse 1]
Malësia e Madhe, tokë e naltë,
ku fjala peshon, e heshtja s’fal,
ku guri mban mend çdo hap,
e rruga s’kthehet kurrë mbrapsht.
Prej bjeshkëve t’frymës e t’borës së vjetër,
deri n’lugina ku digjet nderi,
këtu s’pyet kush je, as ç’ke qenë,
veç: a e mban fjalën, a je burrë i vërtetë.
[Pre-Chorus]
Këtu rritet njeriu me tokën n’kambë,
me qiellin mbi krye, me besën n’zemër,
e kush e shkel këtë prag një herë,
e din: kjo tokë s’harrohet lehtë.
[Chorus]
Malësia e Madhe, mal i gjallë,
gjaku yt rrjedh si lum i thatë,
me besë t’fortë e zemër t’bardhë,
ti s’je veç vend — je betim, je fat.
Malësia e Madhe, zë që s’fiket,
si lahutë që n’errësirë flet,
kush lind këtu, s’kthehet kurrë i vogël,
se kjo tokë burrin vetë e rrit.
[Verse 2]
N’kulla t’gurtë rrin fjala e vjetër,
me dritare t’ngushta e shpirt të hapët,
aty u mësu nderi e mikpritja,
me bukë n’sofër, me armë veç për hatër.
Kur bie nata mbi lis e gurë,
e era sjell zëra prej larg,
janë zanat e malit që këndojnë,
trim si zana — kështu u rrit çdo djalë.
[Pre-Chorus]
Fisnik s’bahet njeriu me emër,
po me qëndrim, me fjalë, me durim,
e këtu fisnikëria s’shitet,
ajo jetohet — n’heshtje, n’dhim.
[Chorus]
Malësia e Madhe, mal i gjallë,
gjaku yt rrjedh si lum i thatë,
me besë t’fortë e zemër t’bardhë,
ti s’je veç vend — je betim, je fat.
Malësia e Madhe, zë që s’fiket,
si lahutë që n’errësirë flet,
kush lind këtu, s’kthehet kurrë i vogël,
se kjo tokë burrin vetë e rrit.
[Bridge]
E nëse del nji kreshnik n’rrugë,
s’ka nevojë me folë shum’,
se kreshniku flet me shpinë drejt,
me sy t’qartë, me hap t’sigurtë, pa zhurmë.
Zanat ia mbajnë hijen n’krah,
kulla ia ruan emnin n’prag,
e besa, si gur në gjoks,
s’e lëshon kurrë — as n’frikë, as n’nat’.
[Final Chorus]
Malësia e Madhe, tokë fisnike,
ku fjala vlen ma shumë se frika,
ku njeriu matet me nder e besë,
jo me ç’thotë — po me ç’ban për këtë vend.
Malësia e Madhe, zemër mali,
krenari që s’ka nevojë me u thanë,
ti rron n’kullë, n’këngë, n’kujtesë,
e n’çdo shpirt që s’pranon me u përkulë.
[Outro]
Malësia e Madhe — s’je veç tokë,
je rrënjë, je zë, je fjalë që s’prishet,
e sa t’ketë gurë mbi këto male,
emni yt kurrë…
s’ka me u fikë.