Jam mirë kur është Shqipëria

U linda n’rrugë me pluhur t’trashë,
ku era flet me gur e bar,
m’thanë kjo tokë ka pasë ma shumë,
po sot e mban veç gjysmën varr.
Flamuri rri si këmishë e vjetër,
i qepun shpesh, po kurrë i huaj,
nën çdo qepje ka një emër,
që s’ka gjetë ende shtëpi t’veten.
Na mësuan me u mjaftu,
me kufi që s’i vumë vetë,
po toka mban mend ma mirë,
se kush i mungon në këtë jetë.
Jam mirë kur është Shqipëria
kur rrin n’kambë e flet pa frikë,
kur s’e mat veten me harta,
po me gjakun që s’është shkrim.
Jam mirë kur është Shqipëria,
kur s’lyp leje me ekzistu,
kur fëmija e thotë emrin,
pa e ulë kryet për askënd këtu.
Kosova rri si plagë e hapun,
që s’po e mbyll as koha vetë,
Maqedonia flet n’heshtje,
si vëlla që s’e lanë me u ndje.
Çamëria vjen n’andërr natën,
me dyer t’mbylluna, me dritë t’fikun,
tokë që s’ka humbë kujtesën,
veç i kanë ndërru drynin.
Na thanë: prit edhe pak,
koha i zgjidh t’gjitha vetë,
po kur pret shumë për t’veten tande,
dikush tjetër ta merr jetën.
Jam mirë kur është Shqipëria,
kur s’është copë, po asht nji trup,
kur emrat s’janë veç histori,
po zë që thërret n’çdo rrugë.
Jam mirë kur është Shqipëria,
kur nuk mbyllet n’kufij t’ftohtë,
kur fjala “jemi” ka kuptim,
jo veç n’kangë, po n’këtë botë.
Kam ecë rrugë që s’janë t’miat,
kam pa qytete që m’ngjajnë,
n’çdo shesh ka një fytyrë,
që e di pse s’kthehet mbrapsht.
S’po kërkojmë me marrë të huejën,
veç me u ba çka kemi qenë,
se shtëpia që rri e ndame,
kurrë s’bahet vend për fëmijë.
Jam mirë kur është Shqipëria,
kur s’e ka veten n’borxh,
kur historia s’është veç dhimbje,
po busull që t’çon përpara.
Jam mirë kur është Shqipëria,
kur rritet pa u mshefë,
kur e ardhmja s’ka nevojë
me u kërku falje që erdh.
Kjo rrugë s’ka kangë fitoreje,
as daulle, as tym n’qiell,
veç hapa t’ngadaltë burrash,
që e dinë çfarë lanë mbrapa dje.
Shqipëria s’asht ende gati,
e din edhe guri n’mal,
po derisa t’flasë kjo gjuhë,
kjo punë s’ka me mbetë n’fjalë.