700 vjet s’jemi dorëzu

N’errësinë… n’qetësi…
fjala s’vrapon.
ajo rrëshqet… si tym…
e gjaku e mban mend.

Boletini rri n’frymën e malit,
si hije e qetë mbi gur e shi,
kullat s’bërtasin, s’thërrasin askënd,
po natën… e thonë të vërtetën me zë t’ulët.

Në damarë ecën një këngë e vjetër,
jo për me djegë — po për me mbajt,
jo për me nda — po për me lidh,
si dritë që s’fiket kur fryn.

amanet tha djalë pas djali,
si fjalë e ngrohtë n’ftohtësi,
mos me mbet e ndarë Shqipëria.

Jo me nxitim… po me durim,
jo me zhurmë… po me qëndrim,
kur e di pse rreh zemra,
as nata s’të merr, as dimri s’të shtrin.

shtatqind vjet s’jemi dorëzu… (jo)
drejt bashkimit kem me shkue… (ngadalë)
shtatqind vjet s’jemi dorëzu… (jo)
drejt bashkimit kem me shkue…

Shqipëria zgjohet si ag i ftohtë,
me sy t’çelë, me mend t’gjatë,
s’ngre dorën për me trembë,
po veç me tregu… kah shkon ky fat.

tash ngrit gishtin ka Tetova,
Çamëria e Tivari,
drejt ka Plava, dhe ka Pazari.

Çdo emër mban pak dhimbje nën lëkurë,
e pak dritë që s’duket menjëherë,
se rruga s’është veç hartë n’dorë —
është frymë që kthehet… në shtëpi… pa fjalë.

N’qetësi mblidhen fjalët si valë,
vijnë e shkojnë… e prapë s’ndal,
kur një popull e mban besën,
edhe koha… e ul kryet pak.

shtatqind vjet s’jemi dorëzu… (jo)
drejt bashkimit kem me shkue… (ngadalë)
shtatqind vjet s’jemi dorëzu… (jo)
drejt bashkimit kem me shkue…

Kur t’vijë dita pa zhurmë… pa frikë,
kur t’bjerë pluhni mbi fjalë e mbi ligj,
atëherë s’ka nevojë me folë shumë —
se sytë e thonë gjithçka… veç me u pa.

Festë e madhe ka Shqipëria,
jo për me u mburr — po për me u kthy,
se kur bashkohet ajo që është e vetja,
edhe dhimbja… mëson… me fjetë.

Pasha besën e bojmë vetë,
na la Isa amanet,
shtatqind vjet s’jemi dorëzu,
drejt bashkimit kem me shkue.