1912 – një mallkim

Një mijë e nëntëqind e dymbëdhjetë – fillimi i kësaj plagë,
ata na ndanë për të na mbajtë larg njëri-tjetrit.
Një mijë e nëntëqind e dymbëdhjetë – një mallkim që vazhdon,
ne jetojmë me pasojat, ata s’mbajnë asnjë faj.

Sot ata e quajnë Kosovën shtet multi-etnik,
me shqiptarë më shumë se nëntëdhjetë e pesë për qind të popullsisë.
Flasin për të drejta, flasin për barazi,
por zëri ynë mbetet në hije – ndërsa ata vendosin.

Në Maqedoni, vëllai ynë ende përballet,
me një sistem që nuk e pranon si të barabartë.
Në Shkup, Tetovë, Gostivar, Kërçovë,
shqipja jeton – por gjithmonë nën kufijtë e tyre.

Evropa sheh – por zgjedh të heshtë,
kur interesat e saj janë mbi të vërtetën.
Na ndanë atëherë, na mbajnë kështu sot,
ata vendosin për ne – pa na pyetur as sot.

Ata thonë „paqe“,
por pa drejtësi nuk ka paqe.
Ata thonë „multi-etnike“,
por ne jetojmë pasojat e fjalëve të tyre.

Sa herë duam të bashkohemi si një komb,
ata na thonë: „Mos e prishni ekuilibrin.“
Një ekuilibër që mban padrejtësinë,
ku ne jemi të huaj në tokën tonë.

Unë jam rritur me historitë e gjyshit,
për malet dhe fushat që ata i morën.
Sot dua t’ia them Evropës drejt:
ky realitet është vepra juaj – jo faji ynë.

Kosova sot qëndron më vete,
por historia jonë nuk fillon këtu.
Maqedonia mban plagët tona,
një komb i ndarë që kërkon zë.

Ne nuk kërkojmë luftë – kërkojmë drejtësi,
atë që na takon dhe na u mor.
Kjo është e vërteta që ata nuk e thonë:
ndarja e tyre jeton ende mbi ne.

Një mijë e nëntëqind e dymbëdhjetë – fillimi i kësaj plage,
ata na ndanë për të na mbajtë larg njëri-tjetrit.
Një mijë e nëntëqind e dymbëdhjetë – një mallkim që vazhdon,
ne jetojmë me pasojat, ata s’mbajnë asnjë faj.

…ndarja jeton ende…
…dhe ne e mbajmë mbi supe…