Gjuha ime ishte krim

Gjuha ime ishte krim…
gjuha ime ishte krim…
nëpër banka pa emër,
nëpër mure me frikë,
shkronjat na i numëruan si faj.

Pas 1918,
shkolla u bë derë e mbyllur.
Libri shqip u bë “ndalim”,
fletorja u bë provë,
e mësuesi u bë i ndjekur.

Në Kosovë, në Maqedoni, në Mal të Zi,
njësoj na ranë mbi gjuhë.
Nuk të vrisnin veç trupin,
të vrisnin fjalën,
që të mos mbetej as kujtim.

Shh-shh… mos e thuaj me zë,
se muri ka veshë.
Shh-shh… mos e shkruaj në dritë,
se letra ka pranga.

Gjuha ime ishte krim —
e prapë unë e mbaj në gjak.
Gjuha ime ishte krim —
po krimi i vërtetë ishte heshtja.

Na morën librat…
na i hapën çantat si varre.
Fjala “nënë” u bë e rrezikshme,
fjala “atdhe” u bë shenjë,
dhe “shqip” u bë arsye për të humbur.

Në klasë të flisje si në shtëpi,
ishte gjyq pa gjykatës.
Të qortonin sytë,
të qortonin thonjtë e shkrimit,
të qortonin vetë frymën.

Disa mësues u shuan në hije,
pa këngë, pa dritë, pa emër.
Disa libra u dogjën si kashtë,
dhe tymi u ngjit në qiell,
si lutje pa gojë.

Po gjuha s’ka zjarr që e mbaron,
ajo rri te buzët e fëmijës,
rrin te ninullat e nenës,
rrin te mallkimi i plakut,
rrin te kënga që s’paguhet.

Dum-dum… zemra rreh nën këmishë,
si daulle në terr.
Dum-dum… edhe kur s’na lanë shkollë,
ne bëmë gojën shkollë.

Gjuha ime ishte krim —
e prapë unë e mbaj në gjak.
Gjuha ime ishte krim —
po krimi i vërtetë ishte heshtja.

Shqip… shqip… shqip…
e thosha nëpër dhëmbë,
që të mos e dëgjonte frika.
Shqip… shqip… shqip…
shkronja të vogla,
po peshë sa gur.
Kur s’më lanë ta them në ditë,
e thashë natën… natën… natën…

Midis dy luftërave,
ne luftuam për një fjalë.
Dhe një fjalë mban një komb,
se kur ta marrin gjuhën,
ta marrin rrënjën.

Gjuha ime ishte krim —
e prapë unë e mbaj në gjak.
Gjuha ime ishte krim —
po krimi i vërtetë ishte heshtja.

Shh-shh… mos ma vrit fjalën,
se fjala është shtëpi.
Dhe kur s’na lanë shkollë,
ne bëmë këngën shkollë…
dhe shqipja s’u zhduk.