Vallja e fundit (Osman Taka)

Në Konispol lindi Osman Taka,
në shtëpi të madhe, me emër e pasuri.
Osman Taka, gjak i një dere,
patriotë që s’e shitën nderin.

Por ari s’e bëri të verbër,
zemra i rrahu për këtë tokë.
Kur vendi u shtrëngua në zinxhirë,
ai s’pyeti sa kushton liria.

1848 – pushka foli, jo frika.
U ngrit kundër Perandorisë,
dhe u bë emër, jo hije.

Kur u ngrit Lidhja e Prizrenit,
Osman Taka s’u fsheh pas turmës.
Në Prevezë e vunë në krye,
se trimat njihen pa fjalë.

Dhe kur lufta lodh trupin,
ai fliste me valle.
Vallja e Osman Takës,
këmbë që s’i nënshtroheshin tokës.

Osman Taka — valle mbi dhe,
një hap për jetën, një hap për ne.
Osman Taka — mos u ndal,
se liria lind kur trupi flet.

Po Perandoria s’harroi,
erdhi nata mbi Prevezë.
Lidhja u shtyp me hekur e zjarr,
dhe Osman Taka u quajt “tradhtar”.

1886 – prangat ranë në duar shqiptari.
Janina u bë burg pa dritë,
dhe fjala “vdekje” u tha ftohtë.

Dëshira e fundit — jo falje,
jo lutje, jo mëshirë.
“Ma lini vallen”, tha Osman Taka,
“se me të kam lindur i lirë.”

Dhe ai kërceu para pushkëve,
dhe toka u drodh nga hapi.
Vallja ishte aq e bukur,
sa xhandarët ulën sytë.

Osman Taka — valle mbi dhe,
një hap për jetën, një hap për ne.
Osman Taka — mos u ndal,
se liria lind kur trupi flet.

Por liria s’falet nga pushteti,
veç shtyhet për pak ditë.
Dyshuan prapë për kryengritje,
dhe zinxhirët u kthyen sërish.

Në Konispol e sollën mbrapsht,
aty ku kishte hapur sytë.
Dhe atje e vranë Osman Takën,
që toka ta mbante mend mirë.

Trupi ra, po vallja jo,
ajo jeton në çdo dasmë.
Sa herë këmbët bien në tokë,
Osman Taka çohet prapë.

Osman Taka — valle mbi dhe,
një hap për jetën, një hap për ne.
Osman Taka — mos u ndal,
se Shqipëria rron kur ti vallezon.

Osman Taka s’është varr,
është hap që s’do të vdesë kurrë.