Kur ia hoqën Kosovës autonominë

Mars i zi…
qielli u ul mbi Prishtinë.

Kur ia hoqën Kosovës autonominë,
s’na e hoqën veç një nen në letër —
na e hoqën frymën nga gjoksi.
E ndjeva si kur ta heqin dritën nga një dhomë
dhe pastaj të thonë: “Shih, gjithçka është në rregull.”

Një shtet i tërë u bë zyrë,
me vulë të ftohtë dhe duar pa fytyrë.
Në korridore u mbytën fjalët,
në zyra u mbytën emrat,
dhe çdo “pse” u kthye në rrezik.

Në mars të 1989,
e putha Kosovën në ballë si të sëmurë.
Se e dija: kur ta marrin të drejtën sot,
nesër ta marrin edhe bukën.

Kur ia hoqën Kosovës autonominë,
na lanë pa punë, pa shkollë, pa zë.
Kur ia hoqën Kosovës autonominë,
na thanë “qetësi”… po ishte terr.

Dhe pastaj erdhën ditët që s’kanë fytyrë:
drejtori me urdhër, polici me dy sy,
mjeku i nxjerrë jashtë, arsimtari i shtyrë në cep.
Jo se s’dinin të punonin —
po se flisnin shqip,
dhe shqipja u bë arsye për t’u zhdukur nga lista.

Në ndërmarrje u ndërrua ajri,
si të ndërronin edhe gjakun e vendit.
Në spitale u zbrazën korridoret,
në shkolla u zbrazën bankat,
e fëmija nisi të mësojë nëpër shtëpi
si të ishte fshehtësia e fundit.

Kur ia hoqën Kosovës autonominë,
na lanë pa punë, pa shkollë, pa zë.
Kur ia hoqën Kosovës autonominë,
na thanë “qetësi”… po ishte terr.

Oh-oh… s’e harroj atë muaj,
kur ligji u bë thikë dhe u fut pa zhurmë.
Oh-oh… s’e harroj atë shije,
kur të marrin të drejtën
dhe të lënë të jetosh… veç sa për të duruar.

Dhe prapë, Kosova s’u shua.
E mbajtëm dritën me duar të djegura,
e mbajtëm fjalën me buzë të çara.
Se kur ta marrin autonominë,
s’munden ta marrin rrënjën,
veç e shtyjnë dhimbjen… më thellë.

Kur ia hoqën Kosovës autonominë,
na lanë pa punë, pa shkollë, pa zë.
Kur ia hoqën Kosovës autonominë,
“qetësi” e thirrën… po ishte terr.

Autonomia s’ishte luks,
ishte frymë.
Dhe kur ta marrin frymën,
ti s’vdes menjëherë…
ti mbetesh gjallë,
që të mos harrosh.