E quanin rend, ne e quajtëm frikë

Oh-oh…
në këtë vend…
nata kishte emër.

Nëpër rrugë thoshin “qetësi”,
por qetësia ishte si gur në gjoks.
Nëpër zyra thoshin “rregull”,
por rregulli ishte çizme në prag.
E unë i numëroja hapat nga dritarja,
se hapat s’vijnë kurrë kot.

Në shtëpi flisnim me sy,
se fjala na kushtonte bukën.
Në shtëpi qeshnim me gjysmë goje,
se qeshja të bënte shënim.
Dhe nena i mbyllte perdet herët,
si të mund të mbyllte edhe frikën.

E quanin rend, ne e quajtëm frikë,
se rendi pa drejtësi është varr që ecën.
E quanin rend, ne e quajtëm frikë,
dhe frika na mësoi të jetojmë pa zë.

Një derë hapej natën,
dhe shtëpia ftohej si dimër.
Një emër shkruhej në letër,
dhe njeriu bëhej hi para se të digjej.
“Për sqarim”, thoshin,
po sqarimi ishte udhë pa kthim.

Fëmija mësonte të mos pyesë,
se “pse”-ja të bënte armik.
Mësuesi fliste me kujdes,
se gjuha mund të pritej në mes.
E ne u mësuam të jemi të drejtë në zemër,
por të shtrembër në fjalë… që të mbijetonim.

E quanin rend, ne e quajtëm frikë,
se rendi pa drejtësi është varr që ecën.
E quanin rend, ne e quajtëm frikë,
dhe frika na mësoi të jetojmë pa zë.

Oh-oh…
nuk ka rend kur nena qan në heshtje,
nuk ka rend kur fëmija rritet pa ëndërr.
Oh-oh…
nuk ka rend kur fjala shitet për një ditë,
dhe njeriu mbahet gjallë veç me durim.

Ata donin trupin të bindur,
po shpirti s’bindet kurrë.
Ata donin ditën të pastër në letër,
po nata na tregoi të vërtetën.

E quanin rend, ne e quajtëm frikë,
se rendi pa drejtësi është varr që ecën.
E quanin rend, ne e quajtëm frikë,
por frika s’na theu… vetëm na plak.

Oh-oh…
sot flasim lirë…
por zëri mban ende kujtesë.
Dhe kur e dëgjoj fjalën “rregull”…
zemra më kthehet prapë
te ajo frikë.