Tivari, pranverë pa liri

rrënjë… rrënjë… në heshtje…
Tivar… Tivar… eja
breg i detit, po deti s’ishte paqe.
Pranverë e vitit njëmijë e nëntëqind e dyzet e pesë,
dhe udha na mori djemtë… pa kthim.

Na thanë: “do të shkoni ushtarë”,
fjalë të ftohta, si hekur në gojë.
Na morën nga Kosova në rresht,
pa armë në dorë, pa bukë në bark,
me emër shqiptar… si faj në ballë.

Rruga u bë pluhur, rruga u bë gur,
këmbët u çanë nga etja.
Sytë u thanë, buzët u dogjën,
dhe kush fliste shumë… humbte më shpejt,
se fjala s’kishte më vend.

Daullja rreh ngadalë,
zemra rreh ngadalë… si nën gur.
Ne ecëm pa zë,
drejt bregut… drejt terr.

Tivar, Tivar — pranverë pa liri,
na çuan pa armë… dhe na lanë pa frymë.
Tivar, Tivar — mos u la me ujë,
se gjaku s’bëhet det… bëhet mallkim.

Në fund të luftës, kur bota tha “mbaroi”,
për ne filloi një natë tjetër.
Në Tivar u hap porta si kurth,
dhe fryma u bë numër,
si të mos ishim njerëz… po rreshta në letër.

Thonë: njëmijë e pesëqind,
thonë: mbi dy mijë…
shifra ndryshon, po dhimbja jo.
Unë i dëgjoj hapat në terr,
si gurë që bien… një nga një.

Djem të rinj, me fytyrë pluhuri,
me këmishë të lagur nga djersa e frikës.
E kur u afrua uji…
uji s’na dha jetë,
uji na pa… dhe s’foli.

Pastaj krisma…
dhe bregu u bë i zi.
Tivari s’pyeti kush je,
veç sa shpejt bie,
sa shpejt hesht.

Daullja rreh ngadalë,
por brenda rreh një britmë.
S’na lanë as lutje,
veç një heshtje… që djeg.

Tivar, Tivar — pranverë pa liri,
na çuan pa armë… dhe na lanë pa frymë.
Tivar, Tivar — mos u la me ujë,
se gjaku s’bëhet det… bëhet mallkim.

Mos më thuaj “kaloi”,
se ajo plagë s’ka varr.
Kur s’ka varr, toka s’pushon,
toka rri zgjuar.

Dhe nena s’pyet për politikë,
nena pyet: “Ku ma le djalin?”
Ku ma le emrin,
ku ma le zërin,
ku ma le sytë?

Tivar… Tivar…
qytet në breg,
po për ne u bë varr pa gur.
Dhe kush e mbylli gojën atë ditë,
e mbylli prapë… edhe sot.

Tivar, Tivar — pranverë pa liri,
na çuan pa armë… dhe na lanë pa frymë.
Tivar, Tivar — mos u la me ujë,
se gjaku s’bëhet det… bëhet mallkim.

AlbaReggae…
kjo s’është këngë për zbukurim.
Tivar… s’mbyllet me kohë,
se plagët pa varr… rrinë zgjuar.