Ulqini, Tivari – plaga që nuk u mbyll

Ulqini me diell mbi bregdet, Tivari me kala mbi gur,
Ana e Malit nën hijen e Bjeshkëve të Namuna.
Këtu ka qind vjet që shqiptari rron,
por sot flamuri ynë s’valëvitet në asnjë shtyllë.

Ata na thanë: „Jeni pakicë, keni të drejta“.
Po pakicë jemi kur jemi tridhjetë për qind e Ulqinit?
Kur në Tivar, çdo lagje shqiptare mban emrin e vjetër,
por në zyra shtetërore s’lejohet gjuha jonë.

Mal i Zi na thërret „vëllezër“, por në praktikë na mban në gjunjë.
Ne jemi bij të kësaj toke – ma të vjetër se çdo shtet sllav.

Ulqin, Tivar, Ana e Malit – tokë shqiptare e harruar,
nën hijen e flamurit malazez, zemra jonë rreh shqip.
Ulqin, Tivar, Ana e Malit – një ditë do të kthehet zëri ynë,
derisa ne të jemi, ju nuk na zhdukni kurrë.

Në shkolla, fëmijët tanë mësojnë historinë e Malit të Zi,
por askund nuk shkruhet se Ulqini ishte i jonë para se të vinin sllavët.
Kështjella e Ulqinit mban ende gurët ilirë,
dhe plazhi i saj kujton kangët e detarëve shqiptarë.

Tivar, aty ku pushka e Mark Miljanit pushoi,
por gjuha shqipe nuk pushoi kurrë.
Nëpër kafene, nëpër tregje, nëpër çdo cep,
dëgjohet pëshpëritja: „Ne jemi këtu, edhe nëse na fshehin“.

Mal i Zi na thërret „vëllezër“, por në praktikë na mban në gjunjë.
Ne jemi bij të kësaj toke – ma të vjetër se çdo shtet sllav.

Ulqin, Tivar, Ana e Malit – tokë shqiptare e harruar,
nën hijen e flamurit malazez, zemra jonë rreh shqip.
Ulqin, Tivar, Ana e Malit – një ditë do të kthehet zëri ynë,
derisa ne të jemi, ju nuk na zhdukni kurrë.

Ana e Malit, atje ku Dukagjini takon detin,
ku barinjtë ende flasin shqip nëpër bjeshkë.
Ata na thanë se kufiri asht i përjetshëm,
por ne e dimë se malet nuk njohin vija të vizatuara.

Sot politikanët e Malit të Zi na thonë: „Integrohuni“.
Po integrim pa të drejta nuk asht integrim – asht asimilim.
Ne nuk duam të bëhemi malazezë, duam të jemi shqiptarë
në tokën tonë, me flamurin tonë, me gjuhën tonë.

Ulqini ka pasur kryetarë shqiptarë, por pushteti i vërtetë
rri në Podgoricë, larg syve tanë.
Ata ndajnë paratë për rrugë e shkolla,
por kur vjen puna te flamuri, na thonë: „Jo, se asht kundër ligjit“.

Por ne nuk dorëzohemi, o vëlla.
Nga Ulqini në Tivar, nga Ana e Malit në Plavë,
ne do të ngremë zërin më fort se çdo stuhi.
Sepse kjo tokë na ka rritur, na ka ushqyer,
dhe ajo nuk do të na harrojë – as ne nuk do ta harrojmë atë.

Ne do të vazhdojmë të flasim shqip në çdo rrugë,
të mbajmë plisin në çdo festë, të këndojmë kangët tona.
Dhe kur të vijë dita që Mali i Zi të na njohë si çfarë jemi,
ne do të jemi aty – ma të fortë se kurrë.

Ulqin, Tivar, Ana e Malit – tokë shqiptare e harruar,
nën hijen e flamurit malazez, zemra jonë rreh shqip.
Ulqin, Tivar, Ana e Malit – një ditë do të kthehet zëri ynë,
derisa ne të jemi, ju nuk na zhdukni kurrë.

Ulqin, Tivar, Ana e Malit… tokë shqiptare e përjetshme…
deri sa të jemi…