Isa Boletini

[Verse 1]
Në veriun e ngrirë, kur dimri s’pyet,
kur toka s’fal e guri mban mend,
erdhën shkijet me zjarr e hekur,
me e shty kufinin mbi gjak e dhé.
Fshatra u dogjën, kulla u rrethuan,
plisi u lag me baltë e borë,
po n’këtë tokë s’u ul kurrë kryet,
se nderi s’vritet, vetëm mbrohet fort.
[Verse 2]
Isa Boletini doli prej malit,
si hije e rëndë mbi shteg t’ftohtë,
me pushkë n’krah e besë n’zemër,
s’pyeti sa ishin — veç ku ishin sot.
Shkijet sulmuan në veri t’Shqipnisë,
me ushtri, me dhunë, me pameshir,
po gjetën burrat që s’u tërhoqën,
që e njohin vdekjen — po s’e shesin tokën.
[Pre-Chorus]
Në çdo hap ra gjak shqiptar,
po toka s’u la — veç u shenjue,
se çdo plagë n’këtë atëdhe
bahet betim që s’harrohet.
[Chorus]
Isa Boletini — trim i veriut,
qëndrove drejt kur ra çdo mur,
kundër shkijeve n’borë e zjarr,
e mbajte tokën si nji gur.
Isa Boletini — emën lufte,
jo për pushtim, po për me mbrojtë,
kur armiku erdhi me dhunë,
ti i dole përballë — pa u përkulë, pa u thye kurrë.
[Verse 3]
Në Vlorë u ngrit flamuri n’dritë,
Ismail Qemali e shkroi shtetin n’kohë,
po në veri lufta s’kishte mbarue,
se shkau s’u ndal me fjalë n’gojë.
Kosova u shkel, u nda me forcë,
me tel e pushkë, me ligj t’huaj,
po Isa e dinte: kjo s’është fund,
veç nji betejë n’rrugë t’gjatë, pa kthim.
[Pre-Chorus – Amanet]
Para se plumbi me e gjetë trupin,
para se koha me e ba legjendë,
ai e la tokën me nji porosi:
mos e pranoni ndarjen si rend.
[Chorus 2 – Albania & Kosovo]
Shqipni e Kosovë — nji gjak, nji zë,
të ndame me forcë, jo me dëshirë,
sot radha asht me u ba nji trup,
me nji qëndrim, me nji frymë t’lirë.
Se shteti pa Kosovën asht gjymtë,
e Kosova pa Shqipninë — plagë,
këtë s’e vendosin kufijtë e shkijeve,
po gjaku që s’harrohet kurrë n’këto treva.
[Verse 4]
Shkijet e deshtën veriun t’heshtun,
me frikë, me varre, me harresë,
po në çdo brez u rrit nji kujtesë,
që s’e lanë amanetin me u tretë.
Kullat qëndruen edhe t’plagosuna,
zanat s’kënduen për frikacakë,
po për burrat që s’u zhdukën,
kur erdhi ora me thanë: mjaft.
[Final Chorus]
Isa Boletini — gjenerali jonë,
kundër shkaut rrinë hapat e tu,
për me vra dhe për me mbrojtë,
atë që asht e jona — me kushte dhe pa frikë.
Isa Boletini — flamur n’kockë,
jo n’letër, jo n’fjalë t’bukura,
ti na mësove se liria
mbahet gjallë veç kur dikush rrin n’kambë.
[Outro]
Lufta s’përfundon me nji emën,
po me kujtesë që s’fiket,
e sa t’ketë male n’këtë Shqipni,
Isa Boletini s’ka me u harrue —
as Kosova, as Shqipnia.