28 Nëntori (Dita e Lirisë)

[Verse 1]
Shumë e shumë vjet përpara,
Shqipëria s’ishte e lirë,
tokën tonë e shkelte t’hueji,
ditët ranë si gur mbi shpirt.
S’dukej flamur n’asnji shesh,
as shqiponjë n’qiell t’hapët,
gjyshërit tanë ngritën pushkë,
me nder n’zemër, jo për lavdi t’thatë.
[Pre-Chorus]
Luftuan gjatë n’vite robnije,
kundër forcash pa numër,
shumë herë ranë, shumë herë u ngritën,
se ky vend s’u la kurrë n’harresë.
[Chorus]
Dhe erdhi dita, nji ditë n’kohë,
që s’u shlye ma kurrë prej nesh,
me 28 Nëntor u çue flamuri,
dhe liria foli shqip për herë t’parë n’këtë vend.
28 Nëntor, ditë gjaku e drite,
ditë që s’u ble, po u fitue,
kur Vlora pa shqiponjën n’kambë,
dhe Shqipëria u thirr me za n’këtë botë.
[Verse 2]
Flamuri duhej nalt n’Prizren,
aty ku rri zemra e dheut,
ku Liga mblodhi tokat bashkë,
n’mes t’Shqiptarisë, n’mes t’kombit t’vet.
Po armiqtë vinin prej çdo ane,
rrugët u prenë, qielli u nxin,
e ngritëm flamurin n’Vlorë,
aty ku dora e huej ishte ma larg, ma n’fund.
[Pre-Chorus]
S’ishte frikë, po zgjedhje e randë,
me e shpëtu çka duhej shpëtu,
se nji hap prapa për flamurin,
ishte dy hapa për me e mbajtë gjallë kombi ktu.
[Chorus]
Dhe erdhi dita, nji ditë n’kohë,
që s’u shlye ma kurrë prej nesh,
me 28 Nëntor u çue flamuri,
edhe pse jo n’vendin ku e donte zemra me u ndez.
28 Nëntor, ditë gjaku e drite,
ditë që s’u ble, po u fitue,
kur Vlora mbajti barrën e Prizrenit,
që Shqipëria mos me u shue.
[Bridge]
Po puna s’ishte mbyllë atë ditë,
as kufijt s’ishin të drejtë,
dy të tretat e kombit mbetën jashtë,
për plane t’hueja, për letra pa shpirt.
Fuqitë e mdhaja ndanë tokën,
si me qenë hartë pa gjak,
po kombi s’është vijë n’letër,
as projekt që mbyllet me vulë e laps.
[Final Chorus]
28 Nëntor na dha nji emër,
po s’na e dha krejt shtëpinë,
na la amanet me e mbajtë flamurin,
derisa Shqipëria t’bahet ajo që duhej me qenë.
28 Nëntor, ditë e nisjes,
jo fund rruge, po fillim,
se sa herë valon ajo shqiponjë,
na kujton: ky rrugëtim s’ka mbarue ende, kurrë s’ka mbarim.
[Outro]
Kjo s’është veç nji datë n’libër,
as kujtim për fjalë t’bukura,
asht ditë që na mban n’kambë,
derisa çdo shqiptar t’jetë n’shtëpinë e vet,
dhe flamuri t’valojë pa u nda.