Çohu, Adem të kanë prinjes fëmijët tanë

Prekaz…
Drenica…
Ata nuk e falin gjakun.
Adem, a po na sheh?

Në oborrin tënd, Adem, heshtja rëndon,
muret e kullës mbajnë plagët e shekullit.
Atë pranverë kur Evropa mbylli sytë,
ti qëndrove si mal – dhe raki pushkët në vend.

Nuk kërkove ndihmë, nuk kërkove aman,
se shqiptari nuk dorëzohet para kufomave.
Tre çikat e tua, e shoqja përkrah,
ju bëtë një flamur – edhe guri u dogj në gjak.

Ata thanë: „Terrorist“.
Po ti ishe liria.

Çohu, Adem, se na pret Kosova,
çohu, Adem, se na djeg kjo nata.
Çohu, Adem, të thërrasin malet,
çohu, Adem – të kanë prinjes fëmijët tanë.

Prekazi u rrethua si kafshë në breg,
ushtria e Serbisë mendoi se na theu.
Po çdo gur i atij vendi kthehej në pushkë,
çdo plak e çdo grua – në mbrojtëse të tokës.

Drenica nuk harron, Llapi nuk fal,
ku ra Ademi, aty u rrit mali.
Sa herë na ndanë me vija të çmendura,
ti na tregove se bashkimi s’ka alternativë.

Ata thanë: „Terrorist“.
Po ti ishe liria.

Çohu, Adem, se na pret Kosova,
çohu, Adem, se na djeg kjo nata.
Çohu, Adem, të thërrasin malet,
çohu, Adem – të kanë prinjes fëmijët tanë.

Evropa tha: „Luftë civile“.
Po çfarë lufte civile kur fqinji të djegin shtëpitë?
Kur fëmijët të masakrohen në oborrin e shkollës?
Adem, ti nuk u dorëzove – dhe për këtë je i pavdekshëm.

Sot na thonë: „Paqe, mos e hap plumbin“.
Po pa pushkë, a ka shqiptar që rron?
Nga Çamëria e deri në Preshevë,
gjaku i Jasharëve na mban në këmbë.

Çohu, Adem, nga varri i shenjtë,
se sot Evropa përsëri na shet.
Maqedonia vuan, Kosova rri në gjunjë,
por Jasharët nuk vdesin – ata thjesht pushojnë.

E mbajmë amanetin: mos e ndal zërin,
se pa bashkim nuk ka shpëtim.
Tri dekada më vonë, ende në pritje,
por flamuri i Ademit fluturon mbi Drenicë.

Ne jemi fëmijët e atij kushtrimi,
nën plisa dhe nën xhamadani.
Kur të na pyesin: „Kush jeni ju?“ –
ne themi: „Gjaku i Ademit. Dhe nuk na ndan kush.“

Çohu, Adem, se na pret Kosova,
çohu, Adem, se na djeg kjo nata.
Çohu, Adem, të thërrasin malet,
çohu, Adem – të kanë prinjes fëmijët tanë.

Çohu, Adem, se na pret Kosova,
çohu, Adem, se na djeg kjo nata.
Çohu, Adem, të thërrasin malet,
çohu, Adem – të kanë prinjes fëmijët tanë.

Prekaz…
Adem…
Nuk je vdekur.
Je gjallë në çdo djalë që e mban pushkën me nder.

Çohu, Adem…
Na pret Kosova…
Çohu, Adem…
Deri sa të bashkohemi…