Çamëria – kthimi i penguar

Dy mijë e katërqind e dyzet e nëntë, dimri i zi,
kur çamët lanë shtëpitë e tyre për të shpëtuar jetën.
Grekët erdhën me flamur e me premtime paqeje,
por na dhanë një rrugë të vetme – ikje, dorëzim ose vdekje.

Sot, pas shtatëdhjetë e shtatë vjetësh,
ne ende mbajmë çelësat e shtëpive të djegura.
Në Konispol, në Sarandë, në Tiranë, në Durrës,
presim ditën kur drejtësia të na kthejë në tokën tonë.

Greqia na thotë: „Çamët nuk ekzistojnë“.
Po ne themi: „Ekzistojmë – dhe do të kthehemi“.

Çamëri, kthimi yt është penguar,
por ne nuk harrojmë, nuk falim, nuk dorëzohemi.
Çamëri, shtëpitë tona na presin,
derisa të jemi ne, ti do të kthehesh.

Ata ndryshuan emrat e qyteteve, të fshatrave, të rrugëve,
Paramythia u bë Paramithia, Filiati u fshi nga hartat.
Por çamët nuk u fshinë nga historia –
ne kemi varret tona aty, kemi kishat, kemi xhamitë, kemi lotët.

Çdo vit, në përvjetorin e dëbimit,
ne mblidhemi në kufi dhe thërrasim emrat e të parëve.
Policia greke na shikon me armë,
por ne nuk trembemi – se kjo është toka jonë.

Greqia na thotë: „Çamët nuk ekzistojnë“.
Po ne themi: „Ekzistojmë – dhe do të kthehemi“.

Çamëri, kthimi yt është penguar,
por ne nuk harrojmë, nuk falim, nuk dorëzohemi.
Çamëri, shtëpitë tona na presin,
derisa të jemi ne, ti do të kthehesh.

Evropa flet për të drejtat e njeriut,
por kur vjen puna te çamët, ajo hesht.
Greqia është anëtare e Bashkimit Evropian,
dhe askush nuk guxon të prekë „të drejtën e saj mbi Çamërinë“.

Ne nuk kërkojmë tokën e tjetrit – kërkojmë tonën,
atë që na e morën me dhunë, me gënjeshtra, me ligje të padrejta.
Kemi dëshmitë e të mbijetuarve, kemi fotot e shtëpive të djegura,
kemi emrat e atyre që u pushkatuan vetëm pse ishin shqiptarë.

Sot, brezi i tretë i mërgimit mëson shqipen në shtëpi,
dhe ëndërron për një ditë kur do të shohë Paramythinë.
Jo si turist, por si zotërues i tokës së tij,
me flamur kuq e zi në ballkonin e stërgjyshit.

Prandaj, o vëlla çam, mos e le shpresën të vdesë.
Mbaji çelësat në vendin e tyre, tregoji fëmijës tënd historinë.
Sepse një ditë, kur drejtësia të fitojë mbi padrejtësinë,
ne do të marshojmë nëpër ato rrugë – jo për hakmarrje, por për dinjitet.

Dhe atë ditë, kambanat e kishave çame do të kumbojnë së bashku me ezanët,
dhe era do të sjellë erën e shtëpive të rindërtuara.
Çamëria nuk është e humbur – është vetëm në pritje,
në pritje të bijve të saj që nuk harrojnë kurrë.

Çamëri, kthimi yt është penguar,
por ne nuk harrojmë, nuk falim, nuk dorëzohemi.
Çamëri, shtëpitë tona na presin,
derisa të jemi ne, ti do të kthehesh.

Çamëri… kthimi yt është penguar…
por ne po vijmë…