Maqedoni, vëlla i plagosur

Maqedoni…
aty ku lumi Vardar ndan dy botë.
Njëra flet maqedonisht, tjetra shqip.
Njëra sundon, tjetra vuan.

Në Shkup, në shesh, flamuri maqedonas valëvitet,
por nën të qan një nënë shqiptare pa të drejta.
Fëmijët e saj në shkollë mësojnë një gjuhë të huaj,
ndërsa në shtëpi flasin shqip – që quhet „gjuhë e dytë“.

Tetova jonë, zemra e lirisë shqiptare,
aty u rrit Universiteti me njerëz pa frikë.
Po sot, çdo hap na kontrollohet,
çdo fjalë shqip në parlament pritet me tallje.

Evropa thotë: „Jeni model i bashkëjetesës“.
Po ç’bashkëjetesë kur shqiptari s’ka zë në vendin e vet?

Maqedoni, zëri ynë nuk shuhet,
edhe kur na mohojnë, ne prapë flasim shqip.
Maqedoni, toka jonë nuk tretet,
se jemi këtu – dhe nuk zhdukemi dot.

Maqedoni, zëri ynë nuk shuhet,
edhe kur na mohojnë, ne prapë flasim shqip.
Maqedoni, toka jonë nuk tretet,
se jemi këtu – dhe nuk zhdukemi dot.

Kërçova, Strugë, Gostivar – qytete me emra shqip,
por në rrugë na thërrasin „shqiptar“ si fyerje.
Punësimi? Vetëm nëse ndryshon mbiemrin.
Politika? Vetëm nëse përkulesh para partive shtetërore.

Na thanë: „Jeni pakicë, keni të drejta“.
Po pakicë jemi kur jemi 45%?
Kur çdo lagje shqiptare është nën vëzhgim,
kur çdo xhami e çdo kishë shqiptare monitorohet?

Evropa thotë: „Jeni model i bashkëjetesës“.
Po ç’bashkëjetesë kur shqiptari s’ka zë në vendin e vet?

Maqedoni, zëri ynë nuk shuhet,
edhe kur na mohojnë, ne prapë flasim shqip.
Maqedoni, toka jonë nuk tretet,
se jemi këtu – dhe nuk zhdukemi dot.

Maqedoni, zëri ynë nuk shuhet,
edhe kur na mohojnë, ne prapë flasim shqip.
Maqedoni, toka jonë nuk tretet,
se jemi këtu – dhe nuk zhdukemi dot.

A të kujtohet lufta e 2001-it?
Kur shqiptarët e Maqedonisë u ngritën për të drejtat e veta.
Ata na quajtën „terroristë“.
Po ne kërkonim vetëm atë që na takon: gjuhën, flamurin, vendin.
Evropa dërgoi ushtarë për të na qetësuar – jo për të na dëgjuar.

Për vite kemi jetuar më keq se shqiptarët e Kosovës,
se kufiri mes nesh na ka bërë peng të politikave të huaja.
Kosova u çlirua, ne mbetëm në pritje,
me flamurin kuq e zi të fshehur në sirtar, nga frika.

Shkupi, kryeqyteti ynë i vjetër,
aty ku shqipja flitej para se të vinte sllavishtja.
Sot nëpër muze tregojnë historinë e tyre,
kur ne jemi këtu – me rrënjë më të thella se Vardari.

Por ne nuk dorëzohemi, vëlla, dëgjo:
çdo fëmijë shqiptar në Maqedoni mëson për Lidhjen e Prizrenit.
Çdo natë në kuvende të vjetra,
pleqtë na mësojnë: „Mos e harro gjuhën, se humbet kombi“.

Maqedoni, zëri ynë nuk shuhet,
edhe kur na mohojnë – ne prapë flasim shqip.
Maqedoni, toka jonë nuk tretet,
jemi këtu – dhe nuk zhdukemi dot.
Maqedoni, zëri ynë nuk shuhet,
edhe kur na mohojnë – ne prapë flasim shqip.

Maqedoni, toka jonë nuk tretet,
jemi këtu – dhe nuk zhdukemi dot.