Dëshmorët, gjaku që na bën flamur

Për ata që ranë pa pa lirinë,
për ata që vdiqën me emrin Shqipëri në buzë,
për çdo gur që u bë varr, për çdo plumb që u bë kujtim –
ne këndojmë sonte.

Azem Galica, në male të Drenicës,
me pushkë në dorë, me flamur në zemër.
Shote Galica pranë tij, me plis e me trimëri,
ata ranë – por lanë pas një komb më të fortë.

Në Reçak, në Prekaz, në Qirez, në Likoshan,
gjak u derdh në çdo oborr, në çdo kullë.
Nënat qanë, por nuk u dorëzuan,
sepse dinin se pa vdekje nuk ka liri.

Ata nuk janë më në mes nesh,
por ne i ndiejmë çdo natë – në gjumë, në kujtim, në flamur.

Dëshmorët, gjaku që na bën flamur,
çdo varr i juaj asht një altar lirie.
Dëshmorët, ju jetoni në ne,
deri sa të jemi, ju s’vdisni kurrë.

Kur të na thonë: „Harrojeni luftën, shikoni përpara“,
ne kthehemi dhe themi: „Pa kujtim nuk ka të ardhme“.
Sepse çdo rrugë në Kosovë mban emrin e një trim,
çdo shkollë, çdo shtatore, çdo pikturë në mur.

Në Maqedoni, në Çamëri, në Preshevë,
dëshmorët janë ata që nuk i shkruan historia zyrtare.
Por ne i mbajmë në zemër, i këndojmë në kangë,
i thërrasim me emër kur bie nata e errët.

Ata nuk janë më në mes nesh,
por ne i ndiejmë çdo natë – në gjumë, në kujtim, në flamur.

Dëshmorët, gjaku që na bën flamur,
çdo varr i juaj asht një altar lirie.
Dëshmorët, ju jetoni në ne,
deri sa të jemi, ju s’vdisni kurrë.

Viti i nëntëqind e nëntëdhjetë e nëntë –
kur Kosova u çlirua, ne dolëm në rrugë me lot në sy.
Jo vetëm për gëzim – por për të gjithë ata që nuk ishin më.
Adem Jashari nuk e pa flamurin e pavarur.
Por ne e pamë për të.
Dhe kjo asht detyra jonë: të shohim për ata që s’patën sy.

Ne do t’i mbajmë varret të pastra,
do t’i mbushim me lule çdo pranverë.
Do t’u tregojmë fëmijëve tanë çdo emër,
çdo histori, çdo plagë, çdo gur.

Sepse dëshmorët nuk vdesin kur trupin e lënë,
ata vdesin vetëm kur ne i harrojmë.
Dhe ne – ne nuk harrojmë.
As kur të na presin gjuhët, as kur të na djegin flamujt.

Prandaj sonte, o vëllezër e motra,
ngrini një gotë për ata që nuk janë.
Për Azemin, për Shoten, për Ademin, për fshatin,
për çdo djalë e vajzë që dha jetën për këtë tokë.

Ata janë yjet mbi ne, janë era në mal,
janë çdo fjalë shqip që flitet me krenari.
Dhe derisa ne të jemi gjallë,
Shqipëria do të jetë – falë gjakut të tyre.

Dëshmorët, gjaku që na bën flamur,
çdo varr i juaj asht një altar lirie.
Dëshmorët, ju jetoni në ne,
deri sa të jemi, ju s’vdisni kurrë.

Dëshmorët, gjaku që na bën flamur,
çdo varr i juaj asht një altar lirie.
Dëshmorët, ju jetoni në ne,
deri sa të jemi, ju s’vdisni kurrë.

Për dëshmorët… për ata që ranë… për lirinë tonë…
Dëshmorët… gjaku që na bën flamur…