Reçaku – 15.01.1999

Në mjegull të janarit.
Në Kosovë, zemra m’u këput si tel i hollë.
Mëngjes i ftohtë… ora gjashtë e dyzet e pesë,
sytë u çelën me krismë, jo me dritë.
Fshati u ngrit pa zë, si gur në ujë,
dhe dimri vuri firmë mbi çdo prag të thyer.
Reçak… emër i vogël, peshë sa një botë,
në grykë të maleve u bë varr i hapur.
Njerëzit u numëruan si faj,
si të ishin sende që s’kanë Zot.
Reçak… Reçak…
Reçak, Reçak — mos u shua në erë,
15 janarin 1999,
sot është zi për çdo shqiptar, kudo në tokë.
Kudo në tokë…
Reçak, Reçak — mos u ble me fjalë,
koha s’e lan gjakun… veç e mban në ballë.
Në ballë…

Thonë “histori”, po historia s’më lë të fle,
se kur e prek kujtesën, ajo bëhet thikë.
Nëpër rrugë të botës ecim me pasaportë,
por në gjoks mbajmë një fshat që s’ka varr të mbyllur.
Ata kishin uniformë, kishin urdhër, kishin ftohtësi,
ne kishim emra, duar, bukë, fjalë për fëmijë.
Dhe prapë na e mësuan natën me dhunë:
se njeriu mund të bjerë… pa u dëgjuar askund.
Mos harro… mos harro…
Dyzet e pesë frymë… u bënë heshtje,
dyzet e pesë shtëpi… u bënë mallkim në erë.
Nëna s’pyet për politikë, s’pyet për emra të mëdhenj,
ajo pyet veç: “Ku ma le djalin? Ku ma le burrin?”
Reçak, Reçak — mos u shua në erë,
15 janarin 1999, sot është zi për çdo shqiptar, kudo në tokë.
Kudo në tokë…
Reçak, Reçak — mos u ble me fjalë,
koha s’e lan gjakun… veç e mban në ballë.
Në ballë…
Dikush e pa, e tha me zë “masakër”,
dhe bota u drodh për një çast… sa një frymë.
Po drejtësia ecën ngadalë, si plak i lodhur,
ndërsa dhimbja vrapon… dhe s’lodhet kurrë.
Pastaj erdhi marsi, erdhi njëzet e katër,
qielli u çel me hekur — jo me pranverë.
Shtatëdhjetë e tetë ditë, nata s’u nda prej ditës,
dhe prapë… emri Reçak rri si gur në gjuhë.
78 ditë…
27 vjet, e prapë më duket sot,
se dhimbja s’ka kalendar, s’ka shërim, s’ka ndal.
Në Zvicër, në Gjermani, në Amerikë, në Tiranë,
njësoj na bie këmba — mbi të njëjtin mall.
Reçak, Reçak — mos u shua në erë,
15 janarin 1999, sot është zi për çdo shqiptar, kudo në tokë.
Kudo në tokë…
Reçak, Reçak — mos u ble me fjalë,
koha s’e lan gjakun… veç e mban në ballë.
Në ballë…
AlbaReggae s’këndon për zbukurim,
ne këndojmë që kujtesa të mos shitet, as të vritet.
Reçak… më rri në buzë si betim,
si betim…
dhe çdo 15 janar… bëhet ditë zie për gjithë ne.