Marsi i helmimeve

Marsi pa pranverë, Marsi pa diell.
Në banka shkollash vdiq besimi,
pa krismë, pa varr… veç frymë që tretet.

Ajri u bë armë, u pi si ujë,
fëmijët ranë një nga një si gjethe.
Shteti shikonte… dhe qeshte ftohtë,
pastaj tha fjalën që vrau dy herë.

Marsi i helmimeve! — britmë pa zë,
Shteti serb tha “aktrim”, ndërsa fëmija vdes.
Marsi i helmimeve! — turp i mbuluar me ligj,
helm në trup… dhe gënjeshtër në sy.

Prishtinë, Ferizaj, Gjilan në ethe,
Vushtrri, Besianë — dysheme pa emër.
Mitrovicë dridhej si trup pa gjak,
mbi 10.000 frymë… dhe askush s’u ndal.

Mjeku mbylli derën, shikimin e lau,
betimi u thye si gotë në tokë.
Nëna mbante kokën e fëmijës në prehër,
shteti numëronte… jo jetë, po kontroll.

Marsi i helmimeve! — britmë pa zë,
Shteti serb tha “aktrim”, ndërsa fëmija vdes.
Marsi i helmimeve! — krim pa plumb,
helmi hesht… por kujtesa s’bindet kurrë.

Ata thanë: “Po shtireni, po luani rol”,
kur trupi binte, sytë s’mbaheshin hapur.
Kjo s’ishte sëmundje, kjo ishte dorë,
e fshehur mirë… nën flamur shteti.

Pastaj erdhën çizmet, erdhën urdhrat,
25.000 hapa mbi frikë.
“Gjeni fajtorët”, thanë me zë të thatë,
ndërsa faji… kishte stemë e vulë.

Kur fëmija bie… dhe ti thua “aktrim”,
ajo s’është politikë — është krim i zhveshur.
Kur helmi mohohet, dhuna dyfishohet,
dhe historia… shkruhet me pështymë.

Marsi i helmimeve! — mos u la me kohë,
“Aktrim” tha Beogradi, po trupi s’gënjen dot.
Marsi i helmimeve! — fëmijë në dhembje,
kjo nuk harrohet — kjo mbahet mend!

Kjo s’është këngë për radio, as për vallëzim,
është dëshmi që këndon… kundër harresës.
AlbaReggae s’e ul zërin për krimin,
Marsi i helmimeve — plagë që s’u mbyll kurrë.