Skënderbe, mos më ik në heshtje

Në Lezhë ra mjegulla si qefin i bardhë,
janar i ftohtë, heshtja peshon sa mal.
Zemra e Arbërisë rreh me dhimbje të thatë,
se sot historia pi helm… dhe quhet fat.

Shtatëmbëdhjetë janar, nata s’deshi të ikë,
1468 — vit që na ngriu gjuhën në frikë.
Gjergji u shtri, jo nga shpata në dorë,
por nga gota e errët… e bekuar me dorë.

me dorë… të fshehtë…
me lutje e ar…
me puthje tradhtie, nën kryq e nën ar.

Skënderbe… mos më ik në heshtje,
helm në verë, e lutje të veshura në shenjtëri.
Skënderbe… Lezha po qan nën re,
atë ditë janari… na u vodh liria.

Thonë sëmundje, thonë kohë e lodhur,
po toka e di kur vdekja vjen e paguar.
Nga Vatikani erdhi fjala si mjaltë,
por brenda ishte helm… për tokë e për gjak.

S’deshën njeriun, deshën kufijtë,
deshën tokën pa emër, pa kujtesë, pa mit.
Një trup që bie, një komb që dridhet,
dhe historia shkruhet… nga ata që s’kanë frikë nga mëkati.

Skënderbe… mos më ik në heshtje,
helm në verë, e lutje të veshura në shenjtëri.
Skënderbe… Lezha po qan nën re,
atë ditë janari… na u vodh liria.

Lezha s’kishte kambanë që ta ndalte këtë krim,
vetëm gurë që dëgjuan frymën të ikë ngadalë.
Një burrë ra, po hija mbeti,
dhe çdo shqiptar e mban si plagë në ballë.

Nga Kruja në jug, nga mali në det,
emri yt s’është varr — është borxh që s’vdes.
Helmi s’ta mori betimin nga gjoksi,
se toka e mban mend… kush vritet me hile e kush me lavdi.

Skënderbe… mos më ik në heshtje,
helm në verë, e lutje të veshura në shenjtëri.
Skënderbe… Lezha po qan nën re,
atë ditë janari… na u vodh liria.

Shtatëmbëdhjetë janar, çdo vit më ther njësoj,
1468 — plagë që s’ka varr, s’ka shërim.
Skënderbe… s’të këndojmë si përrallë,
po si të vërtetë që djeg… në gjak shqiptar.