Libra në dorë, tanke përballë

Prishtinë… natë me dritë të ftohtë.
Zemra rreh shpejt… si hap në beton.
Në konvikt, në mensë, në korridorë të ngushtë,
na dhanë pak bukë… e shumë urdhra.
Ne ishim studentë, jo hijet e tyre,
po na donin të ulur, të bindur, të heshtur.
E kur barku s’mban më, edhe shpirti çohet,
dhe fjala del si shkëndijë… në rrugë.

Nuk ishim me gurë në xhep — ishim me mend në krye,
nuk ishim me armë në dorë — ishim me libra në duar.
Ata s’na donin të barabartë — na donin të përkulur,
po kurrizi i një populli… s’është letër.

Libra në dorë, tanke përballë,
ne s’u trembëm, se frika na ishte mësuar.
Libra në dorë, tanke përballë,
“Kosova Republikë” — u bë zë nëpër rrugë.

Qyteti u mbush me hapa, me sy, me frymë,
si lumë që s’e mban dot më bregu.
Parulla u ngrit si flamur pa shtizë,
dhe çdo dritare u bë dëshmitar.
Ata na panë si rrezik, si njollë në hartë,
se kur kërkon të drejtën — u dukesh tradhtar.

Pastaj erdhën me shkopinj e me helmetë,
me gaz që të pret frymën, me rreshta të hekurt.
Një rrëzim, një britmë, një emër në tokë,
dhe prapë turma s’u shua… vetëm u ndez.
Se kur të shtypin në mes të ditës,
nata të bëhet këngë.

Libra në dorë, tanke përballë,
ne s’u trembëm, se frika na ishte mësuar.
Libra në dorë, tanke përballë,
“Kosova Republikë” — u bë zë nëpër rrugë.

Disa i morën natën, pa gjyq, pa dritë,
emrat u bënë dosje, dosjet u bënë pranga.
Nëna priste te dera si gur i gjallë,
dhe kur s’kthehej biri… e kuptonte shtetin.
Po edhe burgjet e kanë një frikë:
frikën nga mendimi që s’vdes.

Oh-oh… e thonë “u qetësua”,
po qetësia ishte plagë me kapak.
Oh-oh… e thonë “u mbyll”,
po kur mbyllet goja, hapet zemra… më fort.

Dhe sot, kur përmendin atë pranverë,
unë s’e shoh si datë — e shoh si kthesë.
Se aty mësuam:
kur ke libra në dorë,
edhe tanku e kupton…
që përballë ka njeri.

Libra në dorë, tanke përballë,
ne s’u trembëm, se frika na ishte mësuar.
Libra në dorë, tanke përballë,
“Kosova Republikë” — u bë zë nëpër rrugë.

Studentë sot… po plagë gjithmonë.
Libra në dorë…
dhe historia… përballë.