Babai i kombit

Nata flet shqip.
Deti i Vlorës qan ngadalë,
babai i kombit ecën vetëm
me një flamur më të rëndë se trupi.
Ai lindi një Shqipëri të vogël,
jo se donte pak…
por se thikat ishin shumë.
Kosovë, Malësi, Çamëri, Maqedoni, mbeten tek armiku.
tek armiku… tek armiku…
Babai i kombit…
me duar të dridhura nga pesha e hartës.
E ngriti shtetin si fëmijë të sëmurë,
dhe bota i tha: “Mjafton kaq”.
Babai ynë… u la vetëm,
Shqipëria mbeti gjysmë zemre.
Një flamur, por jo gjithë tokën,
një liri… e copëtuar në katër erë.
Në katër erë…
Ai donte të kthehej,
të fliste për gjithë Shqipërinë.
Jo për copa,
jo për kufij të vizatuar me gënjeshtra.
Njëmijë e nëntëqind e nëntëmbëdhjetë,
Italia i buzëqeshi me kafe të nxehtë.
Peruxha ishte e qetë,
por gota kishte urrejtje brenda.
Kafe… kafe…
Një filxhan për plakun,
një filxhan për djalin.
Helmi nuk pyet për moshë,
por zgjedh viktimën më të madhe.
Fjalët iu prenë në mes,
trupi u dorëzua i pari.
Babai i kombit ra në banjë,
dhe historia uli sytë.
Babai ynë… u la vetëm,
Shqipëria mbeti gjysmë zemre.
Një flamur, por jo gjithë tokën,
një liri… e copëtuar në katër erë.
Në katër erë…
Ata thanë “vdekje natyrale”,
siç thonë gjithmonë kur vrasin.
Ndërruan data,
harruan emra,
vranë edhe të vërtetën.
Mjeku pa fytyrën…
por s’deshi të shohë helmimin.
Firma e Mjekut mungonte,
ndërgjegjeja po ashtu.
Po ashtu…
Ditari u zhduk,
shërbyesja u hesht.
Si gjithmonë,
armiqtë e kombit nuk lënë dëshmitarë.
Ai vdiq shumë herët,
para se ta bashkonte trupin e atdheut.
Dhe ne u rritëm
me një Shqipëri që gjithmonë mungon diku.
Babai ynë… u la vetëm,
Shqipëria mbeti gjysmë zemre.
Kosovë, Malësi, Çamëri, Maqedoni,
emra që digjen… por s’janë në letër.
S’janë në letër…
AlbaReggae këndon për plagë që s’u mbyllën,
jo për histori të rreme.
Babai i kombit nuk vdiq natyrshëm,
nuk vdiq natyrshëm…ai u vra… që Shqipëria të mbetej e vogël.