Çamëri, mos u fik në heshtje

Çamëri…
nata e gjatë s’ka fund.
Dhe kujtesa… s’ka varr që e mbyll.

Në vitin njëmijë e nëntëqind e dyzet e katër, u këput një derë me forcë,
në vitin njëmijë e nëntëqind e dyzet e pesë, u këput një jetë me dhimbje.
Shtëpia mbeti me bukë në sofër, si gjë e ngrirë,
kur ne dolëm në rrugë—pa kthim, pa fjalë, pa hir.
Qentë lehën pas nesh, si të dinin të fshehtën,
dhe hëna na pa… e s’e uli dot dritën.

Unë pashë gra që mbanin fëmijë me gjoksin e thatë,
pashë pleq që s’mbanin më trupin, po ecnin veç nga inati.
Pashë sytë e nenës—një det pa breg,
dhe fjala “shtëpi”… u bë thikë në gji, u bë shteg.
Kur thonë “ikni”, s’është fjalë—është dorë që të shtyn,
është tokë që të lë, është qiell që s’të mbron.

Daullja rreh ngadalë… si zemër e plagosur,
dhe çdo rrahje thotë: “mos më lër të harruar”.

Çamëri… tokë shqiptare, tokë e marrë peng,
jemi një gjak, një emër—na i prenë rrënjët, po s’na prenë këngën.
Njëqind mijë—u hodhën në rrugë si hije,
dhe një komb i tërë u drodh, kur u ça ky dhé në dysh.
Çamëri… mos u fik në heshtje,
se plagë e Çamërisë—është plagë e Shqipërisë.

Rruga ishte e gjatë, dhe fjalët u bënë gur,
ne ecnim me frikë, si në ujë të ftohtë, pa zhurmë, pa flamur.
Dhe pas nesh mbetën oborre, pemë, oxhaqe pa tym,
një dritare e hapur… që s’pa më kthim.
Në ajër rri një plagë me numër të zi:
pesëdhjetë mijë—të rënë dhe të zhdukur,
si yje që i shuan me dorë, pa zë, pa emër, pa mëngjes.

Mos m’i thuaj “iku ajo koh”—se historia s’është e përfunduar,
se unë e mbaj erën e shtëpisë që s’është më në vendin tonë.
Çamët janë shqiptarë—dhe ne jemi një,
kur digjet Çamëria, digjet edhe gjuha në ne, digjet edhe zëri ynë.
E kur bie nata, unë s’kërkoj mëshirë—
kërkoj që bota të dridhet, që e keqja të mos quhet “harresë”.

Daullja rreh… rreh… si zemër në gur,
dhe çdo rrahje pyet: “ku është pragu? ku është varri? ku është nur?”

Çamëri… tokë shqiptare, tokë e marrë peng,
jemi një gjak, një emër—na i prenë rrënjët, po s’na prenë këngën.
Pesëdhjetë mijë—të rënë dhe të zhdukur—si hije nëpër shi,
dhe një popull i tërë qan, edhe kur s’flet me zë, edhe kur rri.
Çamëri… mos u fik në heshtje,
se plagë e Çamërisë—është plagë e Shqipërisë.

Edhe sot Greqia s’ka kërkuar falje për krimet që ka bërë,
edhe sot ligji i luftës rri—si gozhdë mbi ne, si terr.
Dhe zemra e një kombi rreh me një dhimbje të vjetër,
Çamëri, moj pjesë e Shqipërisë—na e lanë plagën tjetër.

Ne s’kemi shtëpi në duar…
po kemi emrin në gjak.
Çamëri…
në çdo frymë, kthehesh prapë.

Çamëri… tokë shqiptare, tokë e marrë peng,
jemi një gjak, një emër—na i prenë rrënjët, po s’na prenë këngën.
Njëqind mijë—u hodhën në rrugë si hije,
pesëdhjetë mijë—u shuan si dritë në shi.
Çamëri… mos u fik në heshtje—
se ne jemi zëri yt.