Një fshat që s’u numërua

Meja…
një fshat i vogël… me një plagë të madhe.
Në rrugën për Gjakovë, erdhi mëngjesi pa dritë,
traktorë me rimorkio… njerëz si re pa qiell.
Fëmijët ngjeshur te gjinjtë, nënat me duar bosh,
plaku me frymë të shkurtër, sytë në dhe… jo në horizont.
Dhe në mes të rrugës — një pikë ndalese,
ku njeriu s’ishte më njeri, po radhë.
Po radhë…
Na thanë: “Vazhdoni… vazhdoni…”
po fjala “vazhdoni” ishte thikë.
Na thanë: “Gratë e fëmijët… tutje…”
e burrat… mbetën pas, si hije në diell.
Një fshat që s’u numërua, oh-oh,
një rrugë që pinte gjak e s’fliste.
Një fshat që s’u numërua, oh-oh,
Meja… e mbeti emër në fyt.
Në fyt…
27 prill, 1999,
oh-oh… data ra si gur në ujë, pa valë, pa zë.
Maska të zeza, sy pa mëshirë,
duar që kërkonin unaza e letra,
dhe kur merrnin gjithçka — merrnin edhe burrin.
“Tutje!” — dhe rruga u nda në dy:
njëra për Shqipëri, tjetra… për asgjë.
Për asgjë…
Djem e burra i hoqën nga kolona,
si të ishin gabim në listë.
Dikush ktheu kokën vetëm një herë,
dhe e pa nënën të mos bërtasë,
se britma s’e kthente më.
Pastaj rruga u mbush me heshtje të rënda,
e në anë të saj, trupa si fjalë të prera.
Dhe kush kaloi, s’kishte kohë të shihte gjatë —
se frika të shtyn të ecësh,
edhe kur shpirti do të ndalet.
Një fshat që s’u numërua, oh-oh,
një rrugë që pinte gjak e s’fliste.
Një fshat që s’u numërua, oh-oh,
Meja… e mbeti emër në fyt.
Në fyt…
377… nuk janë shifra,
janë shtëpi pa oxhak, janë tavolina pa bukë.
Katër gra… dhe një vajzë 15 vjeçe,
emër i vogël, peshë sa mali.
Dhe ata thanë “terroristë”…
po sytë e nënës s’kanë uniformë.
S’kanë uniformë…
E disa s’u gjetën kurrë aty,
se i morën natën me kamionë,
i çuan larg, përtej kufirit,
mmh-mmh…
që toka të mos i njihte,
që fshati të mos kishte varr.
Dhe fajin donin ta digjnin si letër,
po era e kthente prapë… prapë… prapë.
Një fshat që s’u numërua, oh-oh,
po ne e numërojmë me zemër.
Një fshat që s’u numërua, oh-oh,
Meja… s’ka harresë për ne.
Për ne…
Oh-oh…
në Mejë, rruga s’ka mbaruar.
Se kur të marrin burrat nga kolona,
ti ecën… por nuk mbërrin.
Oh-oh…
një fshat që s’u numërua…
por kurrë s’u shua.