Rrënjë në heshtje

Era e detit më prek faqen…
dhe toka më flet pa zë.
Ne jemi rritur me rrugë në sy, me mall në gjoks,
me kufij që s’janë veç vijë — po plagë që s’pushon.
Nena na mësoi të qeshim ngadalë,
se qeshja shumë… të sillte rrezik në prag.
Dhe fëmijëria jonë
kishte këngë të ulët… e gjumë të prishur,
si dritë që dridhet në dritare kur kalon frika.

Po edhe kur na mbyllën gojën, zemra s’u mbyll,
edhe kur na morën emrin në letër, gjaku s’u ndërrua.
Se rrënja rri poshtë… dhe pret shiun.

Rrënjë në heshtje, rrënjë në heshtje,
s’na panë kur rriteshim nën dhe.
Rrënjë në heshtje, rrënjë në heshtje,
po kur del dielli — dalim edhe ne.

Në Vlorë u ngrit flamuri… e zemra u la përgjysmë,
se toka ishte më e madhe se duart që e mbanin.
Në jug u fik një shtëpi pa kthim,
dhe emri “Çamëri” u bë lot që s’thahet.
Në breg u derdh pranverë pa liri,
dhe deti s’e ktheu asnjë zë mbrapsht.
Dhe ne mësuam:
kur të marrin burrat, kur të ndajnë kolonat,
ti ecën… po shpirti mbetet pas.

Nëpër shkolla na thanë “mos e thuaj”,
si me qenë fjala faj, si me qenë gjuha prangë.
Libri u bë i fshehtë,
këmba u bë e kujdesshme,
dhe “pse”-ja u mbajt brenda… si gur në fyt.
Pastaj erdhën rrugët e gjata… vagonë pa ajër,
pa ditur ku shkonim, veç duke u shtyrë.
Disa ranë në udhë,
pa gur, pa emër, pa një “lamtumirë”.

Po prapë…
kur nata na binte mbi sup, ne s’iu dhamë.
Kur na morën punën e shkollën e dritën,
ne ndezëm këngën… në shtëpi, në heshtje.

Rrënjë në heshtje, rrënjë në heshtje,
s’na panë kur rriteshim nën dhe.
Rrënjë në heshtje, rrënjë në heshtje,
po kur del dielli — dalim edhe ne.

Unë i mbaj mend rrugët me tym e me britmë,
një mars që s’kishte pranverë,
një fshat që s’u numërua,
një emër që rri si gur në gjuhë,
një mëngjes janari që s’u bë kurrë mëngjes.
E prapë…
kur mendoj për ne,
nuk mendoj veç për dhimbje —
mendoj për atë që s’u thye:
rrënja.

Rrënjë në heshtje, rrënjë në heshtje,
s’na panë kur rriteshim nën dhe.
Rrënjë në heshtje, rrënjë në heshtje,
po kur del dielli — dalim edhe ne.

nëse na kërkon sot, na gjen te kënga,
na gjen te gjuha, te nena, te emri.
Se rrënjët nuk bëjnë zhurmë kur rriten…
po kur të dalin…
e mbajnë një komb në këmbë.