Të fshehur nën dhe

mmh…
nata ecën pa këmbë…
dhe dheu mban frymë.

Të fshehur nën dhe… nën dhe…
po emrat s’i fsheh dot askush.
Të fshehur nën dhe… nën dhe…
po gjaku flet, kur heshtin të gjallët.

I morën në natë, si të ishin sende pa sy,
me kamionë pa dritë, rrugë pa emër, frymë pa “pse”.
Në prag u la një këmishë, një çelës, një fotografi,
nena nuk pyeti “ku?”, se “ku-ja” s’kishte më vend.
Dhe ne pritëm te dera, me një det në fyt,
se kur njeriu humb, nuk humb veç trupi — humb edhe dita.

Na thanë: “S’ka gjë… s’ka gjurmë… s’ka varr…”
po toka s’është gomë, nuk fshin, nuk gënjen.
Në çdo mëngjes të zbrazët, një emër mbeti pezull,
si rrobë në tel që s’thahet kurrë.
Dhe në çdo natë, dëgjoja motorë larg,
si të vinte krimi të kontrollonte veten.

Dheu i mban… i mban…
po s’i fal.
Zjarri i dogji… i dogji…
po s’i tret.
Deti i mori… i mori…
po s’i fsheh.
Një ditë… një ditë…
dalin prapë.

Të fshehur nën dhe… nën dhe…
po emrat s’i fsheh dot askush.
Të fshehur nën dhe… nën dhe…
po e vërteta ngrihet si tym.

2001… u hap një heshtje e vjetër,
si plagë që s’e mbyll as koha, as ligji, as turpi.
Dhe një fushë larg shtëpive tona,
mbante brenda trupat tanë,
jo si varr me nder,
po si fshehje me frikë.

Dhe unë e ndjeva:
kur e fsheh të vdekurin,
nuk fsheh dot fajin — veç e ushqen.

Nëse më pyet ku janë — unë s’të jap hartë,
se harta s’ka zemër, harta s’qan.
Po dëgjoje natën, kur fryn era nga veriu:
ajo i sjell emrat mbrapsht, një nga një, një nga një.
Dhe kur toka dridhet lehtë nën këmbë,
nuk është tërmet…
janë ata… që kërkojnë dritë.

Të fshehur nën dhe… nën dhe…
po emrat s’i fsheh dot askush.
Të fshehur nën dhe… nën dhe…
e vërteta s’vritet me dhe.

nëse s’na i kthyen të gjallë,
të paktën na i kthejnë si emra.

Se kush i fshehu nën dhe,
do t’i ketë mbi ballë… mbi ballë…
për sa të ketë diell.